یادداشت حجت الاسلام احمد حسین شریفی
- 20 مهر 1405
- کد خبر 24186
- پرینت
- کپی لینک کوتاه
true
false
true
false
true
true
true
false
true
true
true
برخی گمان می‌کنند سخنان مارکو روبیو، وزیر امور خارجه فعلی آمریکا، درباره تقابل تمدنی غرب با ایران (از یونان باستان و دوران هخامنشیان و خشایار شاه) نگاهی تازه و مختص به ترامپ و روبیو و سایر دولتمردان فعلی آمریکا است؛ در حالی‌که این نگاه از نخستین روز‌های پیروزی انقلاب اسلامی در میان دولتمردان و استراتژیست‌های غربی و آمریکایی وجود داشته است؛ که اوج آن را در کتاب نظریه برخورد تمدن‌ها، از ساموئل هانتینگتون، می‌توان دید.
خیلی پیش‌تر از روبیو و حتی هانتینگتون، می‌توان از جرج شولتز، وزیر امور خارجه آمریکا در دولت ریگان (در زمان جنگ تحمیلی نخست) یاد کرد که در یک جمله مشهور گفت: «انقلاب اسلامی، خطرناک‌ترین دشمن مشترک تمدن غرب در سراسر تاریخ آن است.»
این‌ها خوب فهمیده‌اند که تقابل انقلاب اسلامی و لیبرال دموکراسی، یک تقابل ذاتی و وجودی است. اختلاف آن‌ها درباره تعداد واگن‌های قطار یا لوکوموتیوران نیست؛ بلکه اختلاف در ریل‌گذاری است. در عمیق‌ترین لایه‌های هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی اختلاف دارند؛ نوع نگاه آن‌ها به انسان و ارزش و در نهایت به سبک زندگی و شیوه حکمرانی متفاوت است.
البته تفاوت نگاه روبیو و ترامپ، با اسلاف‌شان در این است که این‌ها تقابل را میان ایران و غرب تصویر می‌کنند؛ به همین دلیل، از تقابل با تمدن ایرانی و فرهنگ ایرانی و حتی ژنتیک ایرانی سخن می‌گویند.
اما اغلب اندیشمندان غربی و سایر دولتمردان غربی، به‌درستی، تقابل را میان تمدن نوین اسلامی، با محوریت جمهوری اسلامی ایران، و تمدن لیبرال دموکراسی، با محوریت ایالات متحده آمریکا، می‌دانند؛ و بدون تردید، همانطور که اندیشمندانی همچون هانتینگتون پیش‌بینی کرده‌اند، پیروز نهایی این تقابل وجودی، تمدن نوین اسلامی به رهبری جمهوری اسلامی ایران است.
به قلم حجت‌الاسلام والمسلمین احمدحسین شریفی رئیس دانشگاه قم
پایان پیام
true
